Albatrosy B.II/B.IIa należały do grupy najliczniej reprezentowanych typów samolotów w lotnictwie polskim po 1918 roku. W użytku znalazła się ich ponad setka, przejętych głównie w Stacji Lotniczej Ławica, hali Zeppelina na Winiarach, Warszawie i Krakowie. Pojedyńcze egzemplarze mogły pochodzić już z zakupów dokonywanych w latach 1919-20 i przydziału Komisji Reparacji Wojennych Entanty. Większość pozyskanego sprzętu wymagała napraw i remontów które prowadzono głównie w warsztatach na Ławicy.
Sprawne Albatrosy B.II były wysyłane do jednostek lotniczych od połowy 1919 r., gdzie wykonywały głównie zadania łącznikowe i obserwacyjne. Znalazły się na wyposażeniu eskadr wywiadowczych, 21. Eskadry Niszczycielskiej i Bazy Lotnictwa Morskiego w Pucku. W 15. Eskadrze Myśliwskiej znajdował się 1 Albatros B.II, doraźnie doposażony przez mechaników w wyrzutniki bomb, wykorzystany był w roli bombowca przeciwko wojskom bolszewickim w 1920 r.