Osiągi obu prototypów znacznie odbiegały od przewidywanych w projekcie. Miały niedostateczny pułap i ciężar znacznie przekraczający zakładany. Okazały się one jednak do zaakceptowania przez władze wojskowe, które zamówiły serię pięciu płatowców. Samoloty seryjne otrzymały oznaczenie typu PWS-5t2 ("t" - towarzyszący, "2" - dwumiejscowy) oraz numerację seryjną 51-3 do 51-7.
Seryjne samoloty przekazano odbiorcom latem 1929 r. Trafiły one do pułków lotniczych: 4. (Toruń, 43. ET) i 6. (Lwów, 63. ET). Wcześniej, celem przeprowadzenia eksploatacji próbnej, skierowano tam oba prototypy. W wyniku prób prototypów i zebranych doświadczeń, na maszynach seryjnych wprowadzono zmiany w konstrukcji. Zrezygnowano z lotek na dolnych płatach i popychacz przesunięto do przodu. Celem zapewnienia lepszej widzialności z kabiny obserwatora zwiększono powierzchnię oszklenia, a piastę śmigła osłonięto kołpakiem.