W Polsce znajdowały się dwa samoloty tego typu. Jeden był w wyposażeniu lotnictwa wojskowego. Drugi pełnił rolę statycznej pomocy naukowej na uczelniach technicznych. Pierwszy P-39Q był osobistym samolotem dyspozycyjnym gen. broni pil. Fiodora Połynina jeszcze podczas służby w lotnictwie radzieckim, gdzie był dowódcą 6 Armii Lotniczej. Mianowany w październiku 1944 na dowódcę lotnictwa polskiego przyleciał swoim samolotem służbowym 31 października 1944 r. na lotnisko Hyże k/Zamościa. Generalski Bell P-39Q-21BE był egzemplarzem nowym, wyprodukowanym w 1944. Uzbrojenie stanowiło działko 37 mm i dwa k.m. 12,7 mm wbudowane w przód kadłuba. Obsługę techniczną zapewniała 2 Samodzielna Eskadra Sztabowa, podlegająca Sztabowi Dowództwa Lotnictwa WP.